بلاخره دندون‌های این گل پسر ما رضایت دادند و در سن 18 ماه و 20 روزگی، دو تا دندون دیگه تو فک بالایی خودنمایی کردند!

الان گل پسر ما 6 دندونه شده!

وزنش شده 9400 گرم!!!!

کلمات زیر رو بلده بگه:

- بابا و مامان

- نینا (منظورش دیناست!)

- ممو (عمو)

- دایی

- مااااییی (با لهجه رشتی می‌گه ماهی)

- جاااااو (بازم با لهجه رشتی می‌گه جارو)

- آ (یعنی آب. قبلاً به آب میگفت با!!!)

- دَدَر

و ...

امروز 18 ماهه شدی عزیز دل مادر...

روزها دارن با سرعت برق و باد می‌گذرند و تو داری بزرگ و بزرگ تر میشی...

اینقدر این روزها شیرین و صد البته شیطون شدی که یه لحظه هم نمیشه ازت غافل شد.

علاقه خاصی به دستگیره در فر (گاز) پیدا کردی و تا من می‌آم تو آشپزخونه تو هم در یه چشم به هم زدن خودت رو می‌رسونی پای گاز و دسته فر رو میگیری و خودت رو بالا می‌کشی... اونوقته که من زهره ترک می‌شم و با ترفندهای مختلف تو رو از آشپزخونه دور می‌کنم. اما دو ثانیه بعد باز تو همون‌جایی! تا جایی که بشه فقط از شعله‌های عقب گاز استفاده می‌کنم اما بازم دل تو دلم نیست!

از گاز که غافل می‌شی می‌شی می‌ری سراغ ماشین‌لباس‌شوئی!

گاهی اوقات هوس می‌کنی روسری سرت کنی!

بعضی کلمات رو قشنگ و بامزه ادا می‌کنی: مَمو (عمو)، مَمِه!!! (عمه)،

بعضی کلمات چند معنی مختلف دارن: با (آب)، با (پا)، با (بالا)

اونقدر قشنگ خواهری‌ت رو صدا می‌کنی که دل آدم ضعف می‌ره... اونم وقتی حال و حوصله داره با یه جااانم جوابت رو می‌ده و تو باز با خنده اونو صدا می‌کنی تا یه جااانم دیگه جایزه بگیری...

هنوز هم 4 تا دندون بیشتر نداری...

وزن‌ت هم با یه نوسان 200 گرمی حول و حوش 9300 گرم بالا و پایین می‌ره!

یک سال و نیمگی‌ت مبارک عزیزم!

این روزها از آهنگ صدا زدن خواهری توسط پسملی غرق شادی و هیجان می‌شم.

خواهریش هم هر وقت حواسش باشه و سرحال باشه، یه جااااانم چاشنی جواب‌ش می‌کنه و بعدش هر دو ریز ریز می‌خندن...

آی کیف می‌کنم! آی دلم غنج می‌ره...

توی ذهنم روزی رو تصور می‌کنم که این دو تا اونقدر به هم نزدیک شدن که دائم دارن در گوش هم پچ‌پچ می‌کنن و اسرار مگوشون رو واسه هم بازگو می‌کنن...

چه خوب که این دو تا همدیگه رو دارن...

خدایا شکرت...

هر دوشون رو در پناه خودت حفظ کن...

آمین!

سلام سلام!

عید همه مبارک...

انشالله که سال جدید رو با خوبی و خوشی شروع کرده باشین...

امروز پسر طلای ما یک سال و پنج ماهه شد.

گل پسری ما همچنان همان 4 دندون رو داره و وزنش هم تازه شده 9300 ! خداییش دیگه ترکونده بس که ورجه ورجه میکنه و یه دقیقه ماشالله به زمین نمی‌شینه!

یه نموره سرما خورده و کمی سرفه داره.

توی عیددیدنی‌های روزهای اول بهمون در باغ سبز نشون داد و کلی آقایی کرد. اما از روز سوم دیگه واقعیت رو برامون رو کرد و یه لحظه هم آروم ننشست. تا یه ظرف آجیل یا شیرینی می‌دید هجوم می‌آورد سمت‌ش و مشت مشت پرت می‌کرد روی زمین!!!! ما هم خجالت زده صاحبخونه باید تند تند آجیل‌های ریخته شده رو جمع می‌کردیم! خلاصه که این روزها تو عیددینی‌ها حالی می‌بریم مبسووووووووووووووط!

انشالله سال بسیار خوبی رو پیش رو داشته باشین...

اینم پسر بلای یک سال و پنج ماهه ما!

دوربین نازنین‌مون الان مدت یه ماه و اندی‌یه که مفقود شده!

نمیدونم چرا اینقدر مطمئنم که توی خونه‌ست و من از دست این دو تا وروجک اونو جایی قایم کردم که حالا خودم‌م نمی‌دونم کجاست؟! البته امیدوارم که اینطور باشه.

بخاطر همین هم مدتی‌یه که از عکس مکس خبری نیست! تا اینکه برادر جان‌ با موبایل‌ش چند تا عکس برام ایمیل کرده که داغ داغ براتون می‌ذارم! البته اونم به ضرب و زور چند تا ادیت!

دخمل طلا! در آستانه‌ی 4 سال و نیمگی!

پسر بلای یک! در آستانه‌ی یک سال و 4 ماهگی که دیوار راست رو بالا میره! الانم رفته روی میز پذیرایی!!!

پسر بلای دو! 

15 ماهگی پسر طلا هم از راه رسید.

عمر عجب با سرعت می‌گذره. چشم به هم بزنم پسر طلا شده یه سال و نیمه و دو ساله و .... راستش بچه های این سن و سالی خیلی خیلی شیرین‌اند. جوری که همیشه دلت می‌خواد یکی از اینا رو تو دست و بالت داشته باشی!!!!

این آقا پسملی ما هر روز شیرین تر از روز قبل میشه. و البته قلدرتر! باور کردنی نیست که این نیم وجبی به خواهریش - که سه سال و دو ماه از خودش بزرگتره- اینقدر زور می‌گه! خدا رو شکر که خواهریش تا جایی که بشه باهاش مدارا می‌کنه اما گاهی هم دیگه کلافه می‌شه و خیلی به دلش راه نمی‌آد!

به شدت علاقمند به تقلید از کارهای خواهریشه! از بازی و نقاشی بگیر تا حتی رقاصی!!!

سرعت راه رفتن پسر طلا و تعادلش خیلی خیلی عالی شده. جوری که رسماً گاهی در حال دویدنه!!!

دندونها همچنان همون 4 تا هستند! البته آثاری از دندن‌های نیش هم روی لثه معلومه که فکر کنم یه یه ماه دیگه سر بیرون بیارن!

ماما .. ماما... و بابا... بابا... از دهن گل پسری نمی‌افته! دائم داره یکی از ما دو تا رو و گاهی هم خواهریش رو صدا می‌کنه!

به محض اینکه کسی شروع به لباس عوض کردن بکنه یا کاپشن بپوشه شروع می‌کنه به بای‌بای کردن! یعنی می‌فهمه که یکی می‌خواد بره ددر! جالبه که حتی وقتی داری لباس تن خودش هم می‌کنی شروع به بای بای می‌کنه!

این روزا با اینکه فقط 20 روز از راه افتادن پسر طلا می‌گذره، پیشرفت خوبی تو اره رفتن داشته. تعادلش خیلی عالی شده و تقریباً همه طول و عرض خونه رو با سرعت طی میکنه!

جالبی‌اش اینه که وقتی آهنگی از تی‌وی می‌شنوه پا می‌شه وای‌می‌سته و دور خودش می‌چرخه  این یعنی داره می‌رقصه! کلاً پسرمون خیلی رقاص تشریف داره!

یکی دو هفته اول هم نسبتاً با احتیاط و متعادل راه می‌رفت؛ اما بدی‌ش این بود که تا می‌دید ما داریم نگاش می‌کنیم یه هو هیجانی می‌شد و با شتاب خودش رو به سمت ما پرت می‌کرد و این خیلی خیلی خطرناک بود! جوری شده بود که ما سعی می‌کردیم وقتی اون وایساده نگاه‌مون رو ازش بدزدیم و زیر زیری نگاش کنیم و قربون دست و پای بلوری‌ش بریم!

خبر دیگه اینکه این روزا متوجه برقراری ارتباط عاطفی- خیلی بیشتر از قبل- بین خواهر و برادر می‌شم! گاهی پیش‌می‌آد که وقتی خواهری دراز کشیده، داداشی هم می‌آد بالای سر خواهرش و کنارش می‌شینه و سرش رو روی سینه اون می‌ذاره! آی دلم ضعف می‌ره. جالب اینه که دخملی هم ذوق مرگ می‌شه و اصرار داره که تا ابد داداشی در همین حالت باقی بمونه! و نق می‌زنه که چراااااااااااا دوباره نمی‌آد این‌کار رو بکنه!

یا وقتی خواهری داره وسط اتاق می‌رقصه، پسری هم می‌ره و دستش رو می‌گیره و می‌خواد با هم برقصن!

یا موقع خوراکی خوردن، پسری به شدت اصرار داره که خواهری رو همراهی کنه! البته اینجور مواقع گاهی دخملی خسیسی‌ش گل می‌کنه و از خوراکی‌ش بهش نمی‌ده! و اونوقته که جیغ برادر به هوا می‌ره!

این صحنه‌های شیرین رو که می‌بینم به شدت خودم رو تأیید می‌کنم و به خودم می‌بالم و مغرور می‌شم که چه کار خوبی کردم که دومی رو هم آوردم!!!

پسر طلای ما بلاخره در 14 ماهگی راه افتاد. یعنی دقیقا روزی که 14 ماهش تموم شد... 9 دی!

این روزها اونقدر دلش می‌خواد راه بره که بیا و ببین! منتها هنوز احتیاط می‌کنه و حتما اگه شده نوک انگشت یکی از ما رو می‌گیره و با زمزمه کردن آهنگ "تاتی...تاتی" تمام طول و عرض خونه رو متر می‌کنه. تا جایی که بشه هنوز دستش رو به در و دیوار می‌گیره. اما وقتی فاصله‌ای وجود داشته باشه، دلش رو به دریا میزنه و اون فاصله رو با قدم‌های کوچولوش طی می‌کنه. جالبه که موقع انجام اینکار کلی هیجان زده می‌شه و انگار خودش هم باورش نمی‌شه که بدون کمک داره راه میره! به خاطر همین هیجان هم گاهی تعادلش رو از دست میده... خدا نکنه که انتهای فاصله‌ای که می‌خواد طی بکنه من یا باباش باشیم. تقریبا تو قدم آخر خودش رو پرت می‌کنه! اونقدر که ذوق داره! اینه که من نفس‌م بند میآد وقتی می‌خواد به طرف من قدم برداره! همه‌ش می‌گم الان می‌خوره زمین!

خلاصه که روزهای پر هیجانی رو با این پسر طلا می‌گذرونیم...

این روزها خیلی شیرین و واضح به من می‌گه: ماما...ماما! به باباش هم گاهی می‌گه: دَدَ... و گاهی هم بابا!

خیلی خوب و راحت با اطرافیان ارتباط برقرار می‌کنه. حتی غریبه‌ها! با هر لبخندی که بهش می‌زنن، نیشش تا بناگوش باز می‌شه و یکی از اون عشوه‌ها رو نثارشون می‌کنه! خصوصا اگر طرف یه دختر جوون و خوشگل باشه!!!

خیلی مهربون و خون‌گرمه... اما همچنان به شدت به وسایل و کارهایی که خواهری‌ش می‌کنه توجه و به نوعی حسادت نشون می‌ده!

پسر طلای ما این روزها با عشوه‌ و لبخندهای ملیحی که برای دخترها می‌آد حسابی دل همه رو برده.

خدا نکنه توی جمع چشمش به یه دختر جوون (18-20 ساله) بیفته. چنان اَدَ بَده راه می‌ندازه تا اول توجهش رو به خودش جلب کنه و تا نگاه طرف رو به سمت خودش می‌بینه شروع می‌کنه به عشوه و یه وری نگاه کردن و مثلاً خجالت کشیدن و ناز کردن! دیگه اون موقع است که دل همه آب می‌شه و چند نفری شیرجه میرن سمتش تا حسابی بچلونن‌ش!

دیشب بابائی‌ش می‌گفت: کی تا حالا پسر با اینهمه ناز و کرشمه دیده!؟

منم در جوابش گفتم: آخه مربیش خواهره جونش بوده! هر چند طفلی خواهرش عمراً از این عشوه ها واسه کسی اومده باشه!!

گل پسر 13 ماه و 12 روزه ما هنوز راه نیافتاده! با اینکه از 8-9 ماهگی با شدت و پیگیری فراوان دستش رو به در و دیوار و مبل میگرفت و پا میشد و میایستاد، ولی هنوز برای قدم برداشتن بدون تکیه به جایی، ترس داره! البته یه دو سه روزی هست که دستش رو ول میکنه و وای میسته اما برای راه رفتن هنوز قدماش محکم نیست.

جالبه که خواهریش با اینکه تو وایسادن و از در و دیوار بالا رفتن ازش تنبل تر بود اما تو 13 ماه نیمگی راه افتاد!

فکر کنم گل پسری دیگه تا پایان این ماه راه بیفته.

وزن این پسر گلی کماکان با سرعت حلزونی بالا میره! الان تازه شده 8600! البته خورد و خوراکش خوبه ولی بس که ورجه وورجه میکنه همه رو میسوزونه!

دو تا دندون بالاییش هم دیگه تقریباً کامل دراومده و الان با 4 دندون زیباترین لبخند دنیا رو برامون میزنه!

حسابی ددری شده و تا میبینه یه نفر داره مثلا یه شونه به موهاش میزنه فکر میکنه داره میره ددر! شروع میکنه به بای بای و بوس هوایی فرستادن و تقلا میکنه که بره تو بغل و راهی ددر بشه!

هفته پیش یه مسافرت یه هفته ای رفته بودیم که حسابی باهامون همکاری کرد و البته حسابی هم خوش گذروند!